donderdag 19 oktober 2017

Haak maar Aan - het was een topdag!!!


Vanochtend verzamelden de dames van de HaakmaarAangroep zich aan de grote tafel in
de hal van de bibliotheek. Het was weer tijd voor de maandelijkse bijeenkomst.


Eerst koffie en toen kwamen de dekens...
14 in totaal!
Zoveel zijn er nog nooit op één ochtend ingeleverd.
Iedereen kwam er om heen staan,
toen het ene werkstuk na het andere
uit de tassen kwam.



En de verhalen kwamen ook: de onderste deken
heeft een rand van heel vervelend garen
en ook het gepuzzel met de squares had heel wat voeten
in aarde. Gelukkig zag ze nu ook,
hoe leuk hij geworden is. Dat groene randje 
is ook een goede zet.


En deze dan, mevrouw vertelde dat haar gezichtsvermogen
toch wel flink achteruit gaat. Het had haar letterlijk tranen gekost
om de deken netjes in elkaar te zetten.

Ik kon haar alleen maar bedanken en laten zien, dat het toch écht een beeldje is. 




Met grotere squares gaat het wél vlugger...

Als het morgen rustig is, ga ik alle dekens inpakken,
er moeten nog wel een paar extra bananendozen bij gehaald worden ;-))




Een Affo!!



Het is een echt Herfsttasje geworden,
even samen met de pompoen op de foto!

Hier ben ik ook tevreden over:


de verwerking van het stofje, zo naast de rits. 
En dit bijtjes aan de binnenkant van de puntjes?
Daar kan ik dan erg blij van worden:
je zoekt tussen al je lapjes en dan wordt het écht zo lief,
als je hoopte.

Nu de binnenkant nog even:


een printje op een lichte achtergrond, dan zie je goed, wat er in zit. 

Nog een paar foto's van het work-in-progress:





Vooral bij de eindstukjes moet je zorgvuldig werken.
Heel tevreden over het resultaat,
misschien komt er nog wel een eentje.
(hoe zou het er uitzien in Kaffe Fassett printjes bijvoorbeeld?)



zondag 15 oktober 2017

Boekentip / De Zeven Zussen


Dit was afgelopen week: lekker bezig met het zeshoekjestasje.
Het koffertje met Mummstofjes er bij.... ik was toe aan
een mooi stofje voor de binnenkant.

Toen kwamen de nieuwe boeken binnen
en nam ik er twee mee.
De eerste boek , Het Klaprozenjaar, pakte me meteen.
Heerlijk verhaal, blogje over geschreven,
vrijdagmiddag kwam er iemand in de bieb, die er heel blij mee was.
Heerlijk, die medewerkster, die een mooi boek voor je bewaart!
(nou ja, mag ook wel: mevrouw is in het voorjaar gevallen,
heup gebroken en nu eindelijk weer in staat om
het hele eind naar de bibliotheek te lopen -
leuk om haar even te verwennen...)

Maar toen: het tweede boek:
ook één van mijn lievelingsschrijfsters
Lucinda Riley.


Heerlijk, een lekkere, dikke pil - 622 pagina's!!
En toen ik begon te lezen, kon ik het niet meer neerleggen.
Vrijdagavond, na het werk begonnen en zaterdagavond laat had ik het uit....

Waar zal ik beginnen?
De zeven zusters zijn allemaal geadopteerd door een rijke
vrijgezel, Pa Salt, zoals ze hem noemen.
 Elk meisje is vernoemd naar één van de
sterren van de Plejaden  
 Ze wonen met hem in een 
huis op een schiereiland in het meer van Genéve.
(denk: privé jet, privé jacht, zulke dingen).

Als Pa Salt overlijdt, krijgen de meisjes (jonge vrouwen al) elk een brief
waarin Pa Salt op een mysterieuze manier verwijst naar
hun afkomst.
Bovendien staat er in zijn privé tuin ineens een armillarium,
je ziet het ook afgebeeld op de voorkant van het boek, tussen 
de woorden Lucinda en Riley.
Op elke band staat een tekst in het Grieks en de coördinaten
van de geboorteplaats van elk van hen.

Na deze introductie volgen we de oudste, Maia naar haar geboorteplaats Rio de Janeiro.
Ja, en dan komt het verhaal echt los:
een oud verwaarloosd familiehuis,
een zieke, oude vrouw,
brieven uit het verleden,
de ontstaansgeschiedenis van het Christusbeeld, 
het heeft allemaal te maken met de familie,
waarin Maia geboren is.




En het allermooiste is:
de is het eerste deel!!
Alle zusjes komen aan bod.
volgende jaar komen de volgende twee delen uit. 
Lucinda vertelt op haar website meer over dit bijzondere project.

ik zie er heel erg naar uit om meer te lezen...


donderdag 12 oktober 2017

Boekentip - Het Klaprozenjaar



Ik heb er weer eentje voor je: een echte boekentip:
Het Klaprozenjaar, geschreven door Corina Bomann.

Dit is het zesde boek, wat ik gelezen heb van Carina. 
Intussen is ze voor mij een echte aanrader geworden.

`De trap leek eindeloos. Naar beneden lopen betekende voor mij één van de grootste krachtsinspanningen van de afgelopen uren. De weg naar boven had me niet zoveel moeite gekost, maar toen had angstige verwachting me vergezeld.`

Dit is wel een begin, wat je het boek in sleept...
Wat is hier aan de hand?

Nicole is in verwachting, haar vriend heeft haar aan de kant gezet.
Dan hoort ze dat de baby een erfelijk hartafwijking heeft.
De arts vraagt om meer gegevens: welk familielid heeft ook hartklachten?
Deze informatie is van belang voor de verdere behandeling.

Nicole gaat naar haar moeder om bij te komen en vraagt haar naar haar vader.
Die is overleden, is haar altijd verteld.
Maar, je begrijpt het wel..., dat is niet het hele verhaal achter haar eigen geboorte.

Moeder Marianne begint te vertellen hoe zij, als uitwisselingsdocente een jaar in Frankrijk
heeft doorgebracht. Het was voor haar heel confronterend, hoe er in het plaatsje
nog vol wraak over de Tweede Wereldoorlog gedacht wordt.

Ik vind het knap, hoe Corina Bomann de gevoelens van beide generaties verwoordt.
Nicole wil graag meer weten over de cultuur van Frankrijk, de taal en de mensen.
Maar de generatie vóór haar staat nog steeds vijandig tegen over elkaar.
De kinderen in haar klas maken het haar heel moeilijk,
en haar eigen vader heeft een oorlogstrauma.
Gaandeweg het verhaal begrijp je ook de titel van het boek:
waarom klaprozen?

Het is een lekker dik boek. Ik  heb het nog nét niet in één ruk uitgelezen
maar dat scheelde niet veel. ;-))

Zorg, dat je deze titel in handen krijgt, als het kan nog voor het weekeinde!

Haar andere titels staan bovenaan mijn blog - klik op "Boekentips"

donderdag 5 oktober 2017

Wat maakt je blij?





Wat maakt me blij?
Dit weekeinde viel mijn blijk op dit postertje uit de Happinezz.
Het hangt in mijn kamer, maar nu viel het weer op.

Ik word blij van het inwerken van de nieuwe Dan Brown


 Er was een actie met een bekende Friese boekhandel, waarbij het boek tegelijk in de
boekhandel én in de bibliotheken verkrijgbaar was - de datum was 3 oktober.
Gelukkig werkte ik die ochtend, de boeken waren door de expeditiemeneer gebracht
en 's middag lag de stapel voor onze klanten klaar.




Voor de zekerheid ook andere titels erbij...
Meteen om twee uur was konden we de eerste klant blij maken!

En dan afgelopen zaterdag:




27 dozen met gehaakte dekens, afkomstig uit Sneek, Wommels, Workum en Bolsward werden opgehaald. Er is weer ruimte in onze opslaghoek.
En ... de volgende uitleendag werden er al weer 4 dozen binnen gebracht uit Wommels.
Die vrouwen verdienen echt een medaille - wat wordt er hard gewerkt!
Zoveel enthousiasme en energie voor dit project.


En mijn eigen plezier?
Het was vandaag weer een stormdag,
heel vervelend, want het was Bolletongersdei 
in Bolsward.
De eerste donderdag in oktober is altijd jaarmarkt, vroeger met een kalverkeuring.
Maar dat is door de strenge regels na de BSE-crisis al jaren niet meer gedaan.
Nu is het vooral een grote markt, die door de hele stad opgesteld staat.



's Avonds is er ook ringrijden om de Gouden Sweep.
Alles is afgelost vanwege de storm en het was maar goed ook.
Wat een rotweer was het vanochtend, pas in de middag klaarde het wat op.

Ik heb me teruggetrokken in mijn kamer en 
daar, met een muziekje erbij (I love Paris in the Springtime - Ella Fitzgerald)
gewerkt aan het zeshoekjestasje.



Netje aan elkaar zetten met de boerenhemdensteek. Dan zit het stevig. 

donderdag 28 september 2017

Herfst



Het is herfst in de tuin, de bladeren van de krentenboom
zijn in één week tijd bijna allemaal van de boom.
De planten doen nog wel hun best en
met het zonnetje van de afgelopen dagen
lukt dat ook prima.

Ik kreeg zin om weer eens jam te maken,
ik heb een recept voor paren/walnotenjam,
wat elke keer weer heerlijk is.


Vanochtend maakte ik zes potten,
dat wordt smullen!
Hier vind je het recept voor deze heerlijke herfstjam. 
Sinds dit vorige blogje in 2011 gebruik ik altijd geleisuiker.

Vanmiddag hadden we de eerste bijeenkomst van de quiltgroep.
Een beetje moeilijk,want in het begin van de zomer verloren we
één van onze leden. We zijn al heel lang bij elkaar en dit verlies
is hard aangekomen: last van ischias bleek kanker te zijn.
Het was in een paar maanden achter de rug.

Vandaag bogen we ons over de voorraad stoffen en boeken,
die haar zoon bij één van ons gebracht had:
De Quiltgroep moest er maar over beslissen, had moeder tegen hem gezegd.


Het is heel moeilijk om zo naar de stofjesvoorraad van je medequiltster
te kijken en dan proberen alles zo goed mogelijk te verdelen.
Ik heb al vaker verhalen gehoord over handwerksters/quilters, die 
een voorraad materialen en boeken nalaten.
Wie moet daar een besluit over nemen?
Hoe schift je materialen en boeken?
Doe je het naar de Kringloop of maak je een ander blij?
Laat je dit over aan je familie/kinderen of vraag je een collega handwerkster
om zich er over te buigen? (eventueel met een familielid erbij?)

Dit kwam natuurlijk vanmiddag ook ter sprake,
ons oudste lid is ook ver in de 80.
Het is wel goed om dingen, die je niet meer gebruikt,
zelf al een goede plek te geven.Je kunt in elk geval zelf wel een opruimactie
uitvoeren. Wij hebben bijvoorbeeld de boekenmarkt in de Martinikerk,
dat geld wordt gebruikt voor goede doelen.

Ook het laatste werkstuk, waar we allemaal de voortgang van hebben gezien,
kwam te voorschijn.


Bij een andere groep werden patroontjes opgegeven, waar je een rand van moest maken.
Onze medequiltster genoot ervan, de maat aan te passen, te spiegelen, haar eigen 
draai er aan te geven.
De zoon had gezegd, dat wij de losse blokken maar moesten verdelen.
Maar hier is de groep het niet mee eens:dit moet een mooie quilt voor de familie
worden. 
Er is een beslissing genomen over de tussen stroken en de kleur voor voor de rand.
 Eerst maar in elkaar zetten, dan komt daarna het quiltwerk. Daar is ook al een vrijwilliger voor.
Fijn, om het zo met elkaar in te vullen, 
het is een goede manier om de lege plek in onze groep te verwerken.


Dit liet ik vanmiddag zien:
alle sterretjes en bloemen voor het tasje liggen klaar om aan elkaar
gezet te worden. 
De lange rij in het midden vormen straks de bodem van het tasje,
de vier sterretjes onder- en bovenaan zijn dan de bovenrand van het tasje.
Dat kun je zien bij mijn eigen voorbeeldtasje.

Er liggen nog een pompoen en een voorraadjes appels,
daar ga ik in het weekeinde iets lekker van maken:
pompoensoep?
appelcrumble?

mmmm.....

zondag 24 september 2017

Zondagmorgen



De morgen begon flink mistig, 
heel geschikt voor de zondagse ochtendwandeling.
Ik trof het, dat de zon er toch al snel begon door te komen.
Ik trof een paar opstijgende zwanen en hoorde ze naar de andere waterpartij vliegen.
Het was een schitterend gezicht om ze, 
van heel dichtbij, door de mist te zien vliegen.






    Mijn parapluplant heeft het ook er getroffen met zijn fijne plek voor het raam. Steeds meer nieuwe knoppen, die ook prachtig uitkomen. 

Na de koffie werk ik verder aan mijn zeshoekjesproject. 29 zeshoekjes vouwen tot een sterretje.


Die zijn af, en ook de zes bloemen en de vier ieniemienie vierkantjes.
Zo kon ik lekker met de knoopjes bezig. Elk zeshoekje krijgt zijn eigen knoopje als afwerking.


Alles netjes uitgestald, nu eerst de knoopjes opnaaien,
daarna kan alles in de vorm van het tasje uitgelegd worden.

Intussen is de zon er prachtig bij, de mist is weggetrokken. 
Prettige dag!